Kiwi Avontuur

Na anderhalf jaar weerzien met goeie vrienden, het blijft toch iets speciaals?.

Vanaf het moment dat Bob in NZ was werd er al enthousiast heen en weer ge-sms?t en gebeld tot we eindelijk de oversteek naar Picton zouden maken om Bob weer te zien.
De weergoden waren ons niet gunstig gezind, en Windy Welly deed haar naam absoluut eer aan. Het was lange tijd onduidelijk of onze ferry zou gaan varen, op zee waren de golven zo?n 7 meter hoog en als er gevaren werd, zou de overtocht ?extremely unpleasant? worden?. Christine, mijn fietsmaatje, en ik zagen al groen bij het idee en hoopten heel stiekem dat de tocht geannuleerd zou worden.

Uiteindelijk bleken we toch te gaan varen, dus met knikkende knietjes de boot op, waar het wel heerlijk rustig was want de meeste mensen hadden besloten een volgende ferry te boeken. Alle ruimte dus en honderden van de bekende witte zakjes overal op de boot neergelegd voor ons alleen.
Eenmaal op zee was het inderdaad erg heftig, de golven waren enorm en de boot kraakte en schudde, was als een speelbal op open zee. Tristan had het goed naar zijn zin, was doodleuk filmpjes en foto?s aan het maken, Chris en ik zaten alleen maar te hopen dat het snel weer over was.
Bob zat intussen met een boek in de zon al uren op ons te wachten, ongelovig dat het zo slecht weer was een klein stukje verderop.
Later bleken wij de enige ferry in dagen te zijn geweest, alle andere overtochten werden geannuleerd.

Het weerzien met Bob was echt fantastisch normaal. Ja, net alsof we gister nog een biertje in een kroeg in Leiden hadden gedronken. Maar juist dat maakt het zo leuk en goed. Heerlijk om gewoon relax met elkaar op te trekken en leuke dingen te kunnen doen.
De Queen Charlotte Track was wederom erg gaaf, maar ook wel zwaar om te fietsen (en lopen?.). De week erna heeft Bob bij ons gebivakkeerd, in helaas de slechtste week van deze winter tot nu toe. Het weekend voordat hij weer zou vetrekken ben ik ziek geworden en konden we onze plannen om lekker te gaan fietsen rond Martinborough niet uitvoeren. Saskia en Bob zijn op zaterdag wel naar Cape Palisser (zuidelijkste punt van het Noorder Eiland) gegaan. Het was wel goed balen, nu nog, dat ik toen ziek was en we niet met elkaar leuke dingen hebben kunnen doen, maar ik denk dat Saskia wel een goede hostess was.

Sinds Bob weer vertrokken is, is het Life-As-Usual. Op werk is het druk, maar over het algemeen gaat het wel goed. Saskia is stukje bij beetje haar coaching bedrijfje aan het op starten. Ze heeft nu 2 betalende klanten waar ze wekelijks gesprekken mee heeft en veel van leert.

Het volgende grote moment hebben we over 7 weken. Op donderdag 9 Oktober om kwart over 5 komen Kim en Jasper aan op Wellington Airport. Natuurlijk gaan Saskia en ik ze ophalen. Erg leuk om ze weer te zien en ze hier in de buurt te hebben. Zij hebben ons anderhalf jaar geleden weggebracht in Nederland en nu halen wij ze op in Nieuw Zeeland, de cirkel is weer rond.

Om aan te geven hoe goed het leven hier is, wil ik nog even dit meegeven:
Van achter mijn computer kijk ik uit op de baai van Titahi Bay, Kapiti Island en de Tasman Zee. Als ik mijn hoofd 90 graden naar rechts draai (voor jullie links) kijk ik uit op wit besneeuwde bergen, de Akatarawa bergen. Echt fantastisch dus!

Groeten Sas & Tristan