Kiwi Avontuur

Afgelopen weekend hebben we hoog geeerd bezoek gehad van Tom en Hiljanne uit Auckland. Vanwege dit heugelijke feit hadden we een weekend vol festiviteiten gepland. Helaas gooide het weer op zaterdag wat roet in het eten, dus werden we gedwongen de planning wat om te gooien en het meeste binnen te doen.
Na wat shoppen zijn we daarom met Kim en Jasper naar Te Papa geweest. Hier was een expositie over de ontwikkeling van de Formule 1 de afgelopen 50 jaar, met natuurlijk de nodige oude en nieuwe Formule 1 auto's waar vooral de mannen met groot genoegen naar konden kijken. De vrouwen hadden vooral lol in het 'trilhuis' waar een aardbeving van 5.0 gesimuleerd wordt. 5.0? Mietjes! Wij hadden hier laatst 5.6 waar we midden in de nacht door gewekt werden. Na nog even hallo gezegd te hebben tegen een stukje kalamari was het wel weer tijd om ergens wat te gaan eten en rugby te kijken.

Kwartetten
Zonder het te weten waren we begonnen aan ons NZ dieren kwartet door op zondag naar Matiu/Somes Island in de baai van Wellington te gaan.
Somes Island dat gebruikt is geweest als quarantaine eiland voor zowel mensen als dieren en gevangenen eiland is tegenwoordig een reservaat met verschillende unieke diersoorten.
In WOI en WOII werden vooral Duitsers en Italianen die in Wellington woonden opgesloten op Somes Island. Het bizarre is dat de meeste 'gevangenen al 2e generatie inwoners waren van NZ en meer Kiwi waren dan iets anders. Daarnaast werden Joodse Duitsers in dezelde barakken gevangen gezet als de misschien meer anit-semitische gevangenen. Interessante situatie dus en niet iets waar ze hier in NZ erg trots op zijn, zo bleek wel uit de rondleiding. Het feit dat we een rondleiding hadden was meer geluk dan wijsheid, want zonder dat we het wisten was er een open dag georganiseerd op Somes Island.

Sowieso hadden we veel geluk met ons bezoek want bij aankomst hoorden we dat er een walvis in de baai van Wellington was gesignaleerd. Bij de rondleiding over het eiland kregen we de ongeveer 10 meter lange walvis ook daadwerkelijk te zien! Dat dit bijzonder was bleek wel omdat onze gidsen, die bij elkaar meer dan 60 jaar al op het eiland kwamen, dit ook nooit meegemaakt hadden.
Na de walvis nam onze 'gids' (die een wel erg krasse knar was!) ons mee naar een broedende blauwe pinguin die ergens diep verscholen tussen de bossen zat.
Het derde kaartje van ons kwartet was de Tuatara, een grote (bijna uitgestorven) hagedissen soort waarvan er ongeveer 60 van op het eiland rondlopen. Nouja lopen, veel doen ze niet echt. Ze zitten vooral stil, vandaar dat ze ruim 100 jaar kunnen worden. Als je niet veel doet, dan slijt je ook niet hard.
Helaas hebben we het NZ dieren kwartet niet vol kunnen krijgen doordat het baby zeehondje niet te zien was die dag. Deze kaart zouden we kunnen vervangen door een van de vele Shags die we gezien hebben. Ook kunnen we de kaartjes van de vele vogels en andere hagedisjes op het eiland kunnen inzetten maar we hebben graag een reden om terug te gaan.